Η έλλειψη καταναλωτικής επίγνωσης οδηγεί σε καταναλωτικές συνήθειες που ευθύνονται για την έλλειψη πίστης και υποστήριξης των ελληνικών προϊόντων, αλλά και για τις αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων και εγχώριων προϊόντων ευρείας κατανάλωσης, Κάποτε όλα αυτά τα αποδίδαμε στην ξενομανία και το νεοπλουτισμό των Ελλήνων. Δεν είναι, όμως, η ξενομανία και ο νεοπλουτισμός υπεύθυνα για την απαξίωση των ελληνικών προϊόντων. με αποτέλεσμα τον αφανισμό των αμιγώς ελληνικών βιομηχανικών επιχειρήσεων καταναλωτικών προϊόντων.
Και για να γίνω πιο σαφής, ας δούμε πρώτα τι σημαίνει καταναλωτική επίγνωση σε άλλες χώρες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, πρώτα καταξιώθηκαν στις χώρες τους και μετά κατέκτησαν τις άλλες αγορές. Για παράδειγμα, στην Αμερική η πλειονότητα των νοικοκυριών χρησιμοποιεί εγχώριες οικιακές συσκευές, όπως ψυγεία, κουζίνες, πλυντήρια και φούρνους General Electric και οδηγούν αμερικανικά αυτοκίνητα, όπως Ford, Chrysler κλπ. Και αυτό διότι πιστεύουν ότι κάθε δολάριο που κερδίζουν πρέπει να ξοδεύεται, πρωτίστως, για την αγορά αμερικανικών προϊόντων, ώστε να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας των συμπατριωτών τους στα εργοστάσια κατασκευής των προϊόντων τους, αλλά και να ενισχυθεί η βιωσιμότητα των επιχειρήσεών τους. Το ίδιο και οι Γερμανοί.
Είναι πολύ σπάνιο, να δείτε στη Γερμανία κάποιον να οδηγεί αμερικανικό αυτοκίνητο, να πίνει ολλανδική μπύρα και να έχει στη κουζίνα του συσκευές της General Electric. Οι Ιταλοί, δεν αγοράζουν ζυμαρικά από την Κίνα, ούτε πίνουν ελληνικό ή αμερικανικό καφέ και γαλλικά κρασιά, δεν τρώνε γαλλικά τυριά και γερμανικά αλλαντικά, αλλά τα αλλαντικά και τυριά που παράγουν εκείνοι, όπως το προσούτο και η παρμεζάνα, κ.ο.κ.. Τι μας λέει αυτό, πρωτίστως ότι έχουν συνειδητοποιήσει πως οι καταναλωτικές τους συνήθειες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την βιωσιμότητα των επιχειρήσεών τους. Δεύτερον, ότι τα προϊόντα τα οποία δεν παράγουν, είναι συμπληρωματικά στο σύγχρονο τρόπο ζωής τους, και τα καταναλώνουν κάτω από συγκεκριμένες περιπτώσεις και συνθήκες.
Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν άλλες αγορές, το πρώτο που υπολογίζουν, όσον αφορά την επένδυσή τους, είναι το οικονομικό επιχείρημα στο οποίο θα την στηρίξουν (economic justification). Οι έρευνες, τόσο για τις συνθήκες ανάπτυξής τους στην αγορά μας, όσο και για τις καταναλωτικές συμπεριφορές των Ελλήνων, δικαιολογούσαν πλήρως την απόφασή τους να ασχοληθούν με την ελληνική αγορά. Έτσι, άρχισαν να συνεργάζονται με τις μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες καταναλωτικών προϊόντων, με απώτερο στόχο τη μετέπειτα εξαγορά των ισχυρών δικτύων διανομής τους.
Ας θυμηθούμε πώς κάποτε είχαμε βιομηχανίες που κατασκεύαζαν λευκές οικιακές συσκευές, όπως η ΙΖΟΛΑ και η ΠΙΤΣΟΣ. Είχαμε ζυθοποιίες όπως η ΦΙΞ και βιομηχανίες αναψυκτικών όπως η ΗΒΗ, είχαμε βιομηχανίες απορρυπαντικών και ελαιόλαδου όπως η ROLCO και η Ελαΐς, οι οποίες ενώ επένδυσαν τεράστια ποσά στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη των προϊόντων τους στην ελληνική αγορά, καθώς και σε ολοκληρωμένες στρατηγικές επικοινωνίας των προϊόντων τους, πούλησαν τα brands και τα δίκτυα διανομής τους στις πολυεθνικές και άφησαν πρόσφορο το έδαφος για την αθρόα εισαγωγή των ξένων brands.
Στη χώρα μας δεν έχουμε βαριά βιομηχανία που να παράγει π,χ. αυτοκίνητα κλπ, παράγουμε, όμως, εξαιρετικά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, καθώς επίσης, υπέροχα κρασιά και τοπικά οινοπνευματώδη. Αν οι Έλληνες καταναλωτές είχαν την κατάλληλη ευαισθησία και επίγνωση για τις καταναλωτικές τους επιλογές, σήμερα δεν θα βλέπαμε παραγωγούς πορτοκαλιών και ροδακινιών αλλά και κτηνοτρόφους, να χύνουν τα προϊόντα τους διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους. Και αυτό βέβαια δεν μπορούμε να το αποδώσουμε μόνο στους καταναλωτές.
Ποιοι είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι;
Είναι κυρίως οι κυβερνήσεις και οι ίδιες οι βιομηχανικές μονάδες, που διαχρονικά δεν είχαν ένα συμπαγές σύστημα αξιοποίησης και αξιολόγησης καθώς και τιμολογιακής πολιτικής του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα, ώστε να καταστεί βιώσιμος. Επίσης, δεν ευθύνονται μόνο οι κυβερνήσεις, για την κατάσταση της αγοράς και την ακρίβεια των προϊόντων, ευθύνεται ένα πλήθος από συντεχνίες και κλειστά επαγγέλματα που ουσιαστικά κανιβαλίζουν τις τιμές των ελληνικών προϊόντων με υπηρεσίες / χρεώσεις, απαράδεκτες και σαφέστατα μη ανταγωνιστικές...
Αλλά και η ευθύνη των καταναλωτών είναι μεγάλη, διότι δεν έχουν ιδέα για τις επιπτώσεις των επιλογών τους στην ελληνική οικονομία. Και δεν είναι δυνατόν, στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς, που βιώνουμε να εξακολουθούν (τουλάχιστον αυτοί που μπορούν), να μην αγοράζουν κρέατα, γαλακτοκομικά, μακαρόνια, λάδια, κρασιά, λαχανικά και άλλα προϊόντα που παράγει η ελληνική γη, και να αγοράζουν ξένα. Διότι, η συμπεριφορά αυτή οδηγεί εν αγνοία τους, σε αφανισμό των ελληνικών προϊόντων και των επιχειρήσεων. Και για του λόγου το αληθές, ένας αναγνώστης, ο οποίος καθημερινά αναζητά ελληνικά τρόφιμα, και βιώνει την κατάσταση στην αγορά, δήλωσε σε προηγούμενο σχετικό άρθρο, ότι «Προσπαθεί εδώ και αρκετούς μήνες να αγοράσει ελληνική κομπόστα αχλάδι και δεν υπάρχει...ταΐζει τους Κινέζους πελάτες του, με κινεζική κομπόστα !!! ντολμαδάκια τούρκικα ή βουλγάρικα, λεμόνια Χιλής, πεπόνια Βραζιλίας ή Ισραήλ κρέατα Δανίας, Γερμανίας, Γαλλίας....και ο κατάλογος δεν έχει τέλος».
Αυτό που πρέπει να αντιληφθούν, όλοι όσοι μιλούν για ακρίβεια, είναι όσο οι Έλληνες καταναλώνουν περισσότερα προϊόντα εισαγωγής – από τα οποία οι έμποροι βγάζουν περισσότερα λεφτά, και όσο τα προϊόντα των Ελλήνων παραγωγών δεν είναι σε θέση να προσεγγίσουν τον τελικό καταναλωτή – τόσο αυτή θα είναι η πραγματικότητα για τις τιμές στα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης!
Ακολουθήστε το reporter.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr