Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr
![Reporter.gr on Google News](/images/google%20news/reporter%20news%20300x100.png)
Το έλλειμμα προκύπτει αβίαστα…
Πίσω από τη λέξη Ασφαλιστικό στην Ελλάδα επικρατεί ένα αλαλούμ, αφού οι πολιτικές ηγεσίες και οι άμεσα εμπλεκόμενοι φορείς (από γιατρούς και εταιρίες έως συνδικάτα) δεν θέλησαν ποτέ να διεξάγουν έναν ολοκληρωμένο διάλογο. Αποσπασματικά, μιλούσαν ξεχωριστά πότε για τις συντάξεις και πότε για τα νοσοκομεία και σχεδόν ποτέ για τα φάρμακα, τις τιμές και το κόστος νοσηλείας που πλήρωναν τα Ταμεία.
Σχεδόν ποτέ δεν μίλησαν για την διαχείριση των Ταμείων, την αποδοτικότητα των πόρων του πανάκριβου πλην αναποτελεσματικού κοινωνικού κράτους, τους «άφωνους» και άφαντους από τη δημόσια σφαίρα ανέργους, αλλά και τις προτεραιότητες της χώρας στην Παραγωγή, την Παιδεία, την Έρευνα και την αντιμετώπιση της δημογραφικής υποχώρησης, που σχετίζονται άμεσα με το πρόβλημα, επειδή ακριβώς επηρεάζουν καίρια την ευρωστία του συστήματος.
Κανένας δυστυχώς, ούτε τα συνδικάτα ούτε η Αριστερά δεν ζήτησαν έλεγχο της διαχείρισης του ΙΚΑ. Ασκούσαν κριτική, υπερθεμάτιζαν ζητώντας διαρκώς παροχές και αθρόες, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, την ώρα που μιλούσαν αόριστα για σπατάλες. Μέσα σε ένα θολό περιβάλλον, διάχυτο από ιδιοτελείς επιδιώξεις, ήταν επόμενο να μην γίνει ποτέ αντιληπτό το συνολικό πρόβλημα και φυσικά οι πραγματικές αιτίες που το γεννάνε.
Διόλου τυχαία, όλες οι αλυσιτελείς, γιατί στέκονταν στα επιμέρους και συχνά εκ των έσω υπονομευμένες προσπάθειες, χάθηκαν στα μαύρα νερά του πολιτικού κόστους, αφήνοντας ανέγγιχτα τα ουσιώδη προβλήματα, δηλαδή τα έσοδα και τον έλεγχο των εξόδων σε όλα τα κομμάτια του συστήματος.
Κανείς δεν είχε καθαρή εικόνα για τον αριθμό των ασφαλισμένων ανά ταμείο, το κόστος για συντάξεις και νοσήλια-φάρμακα, καθώς και το κόστος μέσω δικαστικών αποφάσεων για χαριστικές παροχές και αναδρομικά εφάπαξ και επιδόματα, ενώ το πολιτικό προσωπικό της χώρας, απέφευγε επιμελώς τη σύγκριση του κόστους ανάμεσα στα ταμεία του Δημοσίου- διότι από εκεί αντλεί την κομματική του πελατεία- και των ιδιωτικών υπαλλήλων.
Όλοι έβλεπαν τις πληγές στον τρόπο επιλογής διοικήσεων στα νοσοκομεία, τις διαδικασίες προμήθειας και ελέγχου των συμφωνιών των ταμείων με τα νοσοκομεία, της χαοτικής λειτουργίας των αποθηκών των νοσοκομείων και τις σχέσεις τους με τις εταιρείες, αλλά απέφευγαν σκοπίμως να τις γιατρέψουν. Ενδεικτικά, πριν από τέσσερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, ο νέος διοικητής μεγάλου νοσοκομείου ανακάλυψε στις αποθήκες ποσότητες φαρμάκων που έφθαναν για έναν αιώνα. Και την ίδια εποχή σε διάσπαρτα πηγάδια της Αν. Αττικής, ανακαλύπτονταν τόνοι πεταμένων σκευασμάτων που είχαν λήξει χωρίς ποτέ να χρησιμοποιηθούν…
Μέσα σε 28 χρόνια, η μεγάλη αλλαγή του Εθνικού Συστήματος Υγείας που καθιερώθηκε με βάση το αγγλικό πρότυπο στη χώρα, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος υπό το βάρος ασήκωτων χρεών και ελλειμμάτων.
Βλέπουμε σήμερα, άθλια νοσοκομεία χωρίς (κακοπληρωμένους) γιατρούς, γάζες και φάρμακα, αλλά και Ασφαλιστικά Ταμεία που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε την υγεία ούτε και τις συντάξεις. Γύρω από το ΕΣΥ και τα Ασφαλιστικά Ταμεία στήθηκε ένας χορός τρισεκατομμυρίων, από τον οποίο είναι αλήθεια πως ωφελήθηκαν πολλοί.
Πρωτίστως οι εταιρίες φαρμάκων, οι ιδιοκτήτες κλινικών και νοσοκομείων, γιατροί και ασφαλώς ,το πολιτικό σύστημα που κυβέρνησε τα προηγούμενα 30 χρόνια. Μαζί τους και το τραπεζικό σύστημα το οποίο ειδικά μετά το 1990, έπαιρνε το μερτικό του μέσω των αποθεματικών των Ταμείων.
Το σκάνδαλο των φαρμάκων
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για το ασφαλιστικό ήταν το κόστος των φαρμάκων. Κανένας ποτέ δεν θέλησε να μιλήσει γι αυτό το τεράστιο θέμα, το οποίο βούλιαξε το ΕΣΥ και χάρισε δις σ ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο σύστημα διαπλοκής.
Από τα επίσημα στοιχεία του κράτους, του ΕΟΦ, αλλά και των ίδιων των εταιρειών, η φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα, το 1987 ήταν μόλις 193 εκ. ευρώ.
Το 2008 εκτοξεύθηκε στο ιλιγγιώδες ύψος των 8.676.000.000 δις. ευρώ. Και το 2010 άγγιξε τα 10 δις ευρώ. Παραδόξως, η χώρα μέσα σ αυτά τα χρόνια δεν αντιμετώπισε λιμούς, επιδημίες ή μαζικές καταστροφές. Η κατανάλωση παρά τους μύθους, δεν άλλαξε ποτέ δραματικά.
Οι φαρμακευτικές ανάγκες του πληθυσμού, πραγματικές και πλαστές, λόγω της παράνομης συνταγογράφησης, δεν εκτινάχθηκαν ποτέ. Εκτινάχθηκε όμως η δαπάνη, και το χρήμα που σκόρπιζαν αφειδώς νοσοκομεία και Ασφαλιστικά Ταμεία. Μέσα από διάφορες επινοήσεις, αξιοποιώντας την δυσκολία κατανόησης των τεχνικών παραμέτρων που καθορίζουν το φάρμακο, κυρίως όμως στήνοντας μια μηχανή καθορισμού τιμών ώστε να δημιουργούνται τεράστιες υπεραξίες, το πολιτικό σύστημα, χάρισε τρισεκατομμύρια στις φαρμακοβιομηχανίες, οδηγώντας μέσα σε 20 περίπου χρόνια στην απόλυτη κατάρρευση.
Συγχρόνως το πολιτικό σύστημα και η κρατική μηχανή, κρατώντας ως βασικό εργαλείο την τιμολόγηση, επέτρεψαν σε γιατρούς και φαρμακοποιούς, καθώς και σε νοσοκομειακούς παράγοντες, να αυθαιρετούν, συνταγογραφώντας ανεξέλεγκτα.
Σχετική μελέτη του ΟΟΣΑ του 2010, απέδειξε ότι το σύστημα υγείας στην Ελλάδα είναι το δεύτερο πιο αναποτελεσματικό και σπάταλο (μετά την Ιρλανδία) σε όλο τον κόσμο. Η διαφορά φαρμακευτικής δαπάνης στην Ελλάδα και στην Σουηδία (ένα από τα καλύτερα και ακριβότερα συστήματα υγείας) ήταν 4,5 δις ευρώ.
Η Ελλάδα πλήρωσε τότε, 8,5 δις ευρώ και η Σουηδία μόλις 4,1 δις ευρώ. Στον κάθε Έλληνα, ασφαλισμένο-φορολογούμενο, αναλογούν 810 ευρώ το χρόνο για φάρμακα, ενώ στον κάθε Σουηδό μόλις 380 ευρώ το χρόνο. Βαθμιαία, το σύστημα ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση γιατρών που δημοσίως υποστηρίζουν πως δεν επιθυμούν να αλλάξει το σύστημα τιμολόγησης. Οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι δύο: οι φαρμακευτικές εταιρίες και το πολιτικό σύστημα.
Το τελευταίο θα πρέπει κάποτε να απολογηθεί για την αλόγιστη δαπάνη που διόγκωσε το χρέος της χώρας και συνέβαλε στην διάλυση του ΕΣΥ. Τα υπερκέρδη των εταιριών δεν μπορεί να έμειναν μόνο στις εταιρίες.
Στο περιθώριο των συνεδρίων και των ημερίδων για το φάρμακο, η συζήτηση αφορά τα έξοδα των εταιρών προς τρίτους. Η Βουλή καλείται να εξετάσει ως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα, το πώς και το γιατί επετράπη αυτή η εκτίναξη της δαπάνης.
Δεν ήταν ένα απλό λάθος, ήταν μια συνειδητή επιλογή όλων των τελευταίων κυβερνήσεων που οδήγησαν το σύστημα εκτός ορίων και τώρα στέλνουν τον ασήκωτο λογαριασμό στους συνεπείς πολίτες αυτής της χώρας.
Θα πρέπει να αποφασίσουμε κάποτε με τρόπο πειστικό…
Αν ο χρόνος «είναι μέρος της στρατηγικής» του…
Καθένας ό,τι έχει δίνει. Από την άποψη αυτή…
Είναι παράδοξο το πώς σε συνθήκες μαζικής εκπαίδευσης…
Αυτό που στην αρχή ήταν υπόρρητο, ήρθε εκκωφαντικά…