Η σύγκλισή μου με τους αγανακτισμένους («αγανακτημένους» δεν ήταν κάποτε το τυπικώς σωστό;) κατεγράφη την Παρασκευή το πρωί, όταν είδα σε εφημερίδα έναν από αυτούς σταυροπόδι και μπροστά του επτά κουτάκια και δύο μπουκάλια μπύρας. Θετικό. Δεν θα άντεχα στη θέα μιας αγανάκτησης συνοδευμένης από χυμό (φυσικό ή ...αφύσικο) ή φρούτα.
Αυτά για τη σύγκλιση. Γιατί η απόκλιση, μάλλον ευρύτερη, άρχισε ευθύς αμέσως. Από τη μάρκα. Επτά κουτάκια Άμστελ, δύο μπουκάλια Χάινεκεν. Ασυγχώρητα περιορισμένη γκάμα - από την ίδια εταιρεία και δη με άδεια χρήσης σήματος από χώρα εξ αυτών όπου όλο γκρινιάζουν και παραινούν να αφεθούμε στην πείνα (και τη δίψα) ή να πουλήσουμε την Ακρόπολη. «Γαμώ την αγανάκτηση», που λέει φίλος μου- πρέπει αν μη τι άλλο (η αγανάκτηση, εννοώ) να βελτιώσει τον πολιτικό συμβολισμό των επιλογών της στις μπύρες. [Ή μάλλον πρέπει τα περίπτερα να διευρύνουν τις επιλογές τους ως προς το διαθέσιμο στοκ ζύθου.]
Don't mind me wrong. Δεν λέω ότι η διαμαρτυρία είναι συγκέντρωση της μπύρας – απλώς εμένα με ενδιαφέρουν οι μπύρες και θεωρώ άξιες σχολιασμού τις προτιμήσεις των καταναλωτών τους από τα ζυθοπωλεία μέχρι τα γήπεδα και τις διαδηλώσεις.
Η απόκλισή μου από τους αγανακτισμένους δεν καταγράφεται όμως – και για να είμαι ειλικρινής- μόνο στη μπύρα. Θα ήταν άδικο να περιμένει κανείς από μία τέτοια εκδήλωση να διαθέτει θετική πολιτική πρόταση (εδώ δεν έχουν τα κόμματα, θα έχει μία συγκέντρωση ρευστής διοργάνωσης;), δεν είναι λοιπόν αυτή η επιφύλαξή μου. Απλώς φοβούμαι μήπως και αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας, μάλλον λόγω της «αυθόρμητης» φύσης του, συμβάλλει στο να αποφεύγουμε τη συνειδητοποίηση ότι η έξοδος της ελληνικής κοινωνίας από τη δεινή κρίση, στην οποία βρισκόμαστε, προϋποθέτει κόπο, βάρη και θυσίες.
Δεν υποστηρίζω, επαναλαμβάνω, ότι οι διαμαρτυρίες της πλατείας θα μπορούσαν να διατυπώσουν πρόταση κατανομής των θυσιών, ώστε να τους αξιώνεται κάτι τέτοιο. Άλλο, όμως, είναι αυτό και άλλο να «περνάει» στις συνειδήσεις μας η άποψη ότι μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα ανώδυνα, χωρίς κόπο ούτε κόστος. Πενηνταπεντάρης φίλος, «αμετανόητος» αριστερός, έλεγε τις προάλλες ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η απογοήτευσή του από τον πολιτικό λόγο των αριστερών παρατάξεων. «Οι κοινωνίες», έλεγε, «για να πετύχουν ο,τιδήποτε σημαντικό, πάντοτε χρειάστηκε να βάλουν κώλο» (και επέμεινε στη συγκεκριμένη διατύπωση ως υποδηλωτική μεγάλης προσπάθειας και αγώνα : όχι να βάλουν «πλάτη», ούτε να «δώσουν» κ...): «σήμερα», συνέχισε, «κανείς δεν μιλά γι' αυτό, όλοι το αντιπαρέρχονται, σαν να υπάρχει χρυσή οδός που δεν προϋποθέτει προσπάθεια, ούτε θυσία».
Νομίζω ότι ο φίλος έχει δίκιο. Και ότι το κίνημα των πλατειών μπορεί να καλλιεργεί αυτήν την πεπλανημένη αντίληψη, την άποψη ότι δεν θα χρειαστεί κοπιώδης συλλογική προσπάθεια– ούτε αυτή που, όταν δικαιώνεται, οδηγεί στη συλλογική υπερηφάνεια.
Ακολουθήστε το reporter.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr