Επειδή με αφορμή το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους αλλά και τη διεθνή οικονομική κρίση διαβάζουμε και ακούμε διάφορα, μερικά των οποίων κινούνται μεταξύ εκκεντρικότητας και σολοικισμού ενώ άλλα δεν είναι παρά συνθηματολογία με επιστημονική μεταμφίεση, θα ήθελα να προτείνω για τις μέρες αυτές δύο οικονομικά αναγνώσματα - και τα δύο πρόσφατες εκδόσεις, απευθυνόμενες στο γενικό κοινό, κατάλληλες για ανάγνωση το Πάσχα χωρίς να χαλάνε τη γαστριμαργική απόλαυση ή αμέσως μετά τις γιορτές χωρίς να εμποδίζουν την πέψη.
Και τα δύο είναι γαλλικής προέλευσης, και των δύο η ελληνική έκδοση πιστώνεται στις εκδόσεις Πόλις. Πρόκειται για το «Οικονομική κρίση: αίτια και προοπτικές» (Παρίσι 2010, Αθήνα Δεκέμβριος 2010) και το «Μανιφέστο των Ανήσυχων Οικονομολόγων» (Παρίσι 2010, Αθήνα 2011).
Το πρώτο είναι συλλογικό γαλλικό έργο που αποτελείται από αυτοτελείς μελέτες, οι οποίες όμως αθροίζονται σε ένα σύνολο διαφωτιστικό για τις περισσότερες πτυχές της κρίσης - από το πώς παρήχθη η φούσκα στις τιμές των ακινήτων (όπου, λόγω της επενδυτικής τους αξίας, η αύξηση των τιμών τους, αντί να μειώνει τη ζήτηση όπως θα συνέβαινε σε καταναλωτικά αγαθά, την ... αύξανε) μέχρι την επιτατική και ανορθολογική πολλαπλασιαστική επίδραση που διαδραμάτισε η τιτλοποίηση και η ενθουσιώδης «αξιολόγηση» των προϊόντων της από τους περίφημους οίκους της ...συφοράς.
Το δεύτερο είναι ό,τι λέει: ένα μανιφέστο, υπογεγραμμένο από 700 και πλέον οικονομολόγους, που εκφράζει έντονη ανησυχία για το πού οδηγεί την Ευρώπη η παρατεινόμενη «αποθέωση» των αγορών παρά την κραυγαλέα αποτυχία τους και διατυπώνει προτάσεις για μία δραστική αναμόρφωση του τρόπου δημόσιου δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό και των δύο έργων είναι ότι, παρότι έχουν σαφή οικονομική και πολιτική θέση εναντίον του προτύπου των ελεύθερων χρηματοοικονομικών αγορών, έχουν λόγο νηφάλιο και εντελώς ξένο προς την ξύλινη αριστερή συνθηματολογία που ανθεί στην Ελλάδα. Δεν βλέπουν ό, τι συνέβη ως αποτέλεσμα συνωμοσίας, αλλά και -αν όχι κυρίως- ως αποτέλεσμα πλάνης για τη φερόμενη ικανότητα των αγορών να αποτιμούν σωστά τα πάντα και σε πάντα χρόνο. Ενδεικτικό της διαφοράς είναι σημείο του δεύτερου βιβλίου που τάσσεται υπέρ του λογιστικού ελέγχου του χρέους: στόχος, σημειώνεται, θα ήταν μήπως μπορέσουμε να μάθουμε ποιοί είναι οι ομολογιούχοι και το ποσό που ελέγχει ο καθένας. Όχι το καταπληκτικό που ακούγεται σε μας ότι δήθεν θα βγάλουμε το χρέος ...παράνομο και άρα θα το σβήσουμε χωρίς να πληρώσουμε - ενώ η υποτιθέμενη παρανομία του δανεισμού καθόλου δεν μας είχε εμποδίσει να γατομπουκιάσουμε τα δανεικά...
Ακολουθήστε το reporter.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr