Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr
![Reporter.gr on Google News](/images/google%20news/reporter%20news%20300x100.png)
Με την φιλειρηνική θέση της πλειοψηφίας διαφωνεί μία ισχυρή και υπό τον Μπενίτο Μουσολίνι μειοψηφία Μαξιμαλιστών η οποία αποχωρεί από το PSI και ιδρύει το Φασιστικό Επαναστατικό Κίνημα (1914) που τα επόμενα χρόνια μετεξελίσσεται στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα (1921). Η σκληρή και πολλές φορές βίαιη αντιπαράθεση των Σοσιαλιστών του PSI με τους Φασίστες του Μπενίτο Μουσολίνι είναι το κύριο πολιτικό χαρακτηριστικό εκείνης της πολιτικής περιόδου.
Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1921-1922 το PSI αντιμετωπίζει δύο ακόμα διασπάσεις που καθορίζουν το μέλλον του. Η αριστερή πτέρυγα αποχωρεί το 1921 και ιδρύει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας (PCI). Από αυτή την διάσπαση το PSI δεν συνέρχεται ποτέ. Το 1922 η Ρεφορμιστική πτέρυγα με επικεφαλής τον Φίλιππο Τουράτι (Filippo Turati) αποχωρεί και ιδρύει το Ενιαία Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSU).
Σε όλη αυτή την ταραγμένη περίοδο ο Τ. Ματτεόττι ξεχωρίζει ως ένα από τα πιο μαχητικά και ενεργά στελέχη του PSI. Αγωνίζεται με σθένος και συνέπεια εναντίον της συμμετοχής της Ιταλίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μία άκαμπτη φιλειρηνική στάση που του στοιχίζει συλλήψεις και εξορία στην Σικελία. Μετά το τέλος του πολέμου εκλέγεται βουλευτής με το PSI (1919 και 1921). Στην διάσπαση του 1922 ακολουθεί τους Ρεφορμιστές του Φ. Τουράτι και γρήγορα αναδεικνύεται σε ηγετικό στέλεχος (Γενικός Γραμματέας) του PSU. Στις εκλογές της 6ης Απριλίου 1924 εκλέγεται και πάλι βουλευτής. Σε αυτές τις εκλογές το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα του Μ. Μουσολίνι παίρνει 4.300.000 ψήφους (66%) και 356 βουλευτές ενώ το σύνολο της αντιπολίτευσης εκλέγει μόνο 179 βουλευτές. Η εναρκτήρια συνεδρίαση της Βουλής ορίζεται για τις 24 Μαϊου. Στις 30 Μαϊου παίρνει τον λόγο ο Τ. Ματτεόττι. Η ομιλία του είναι καταλυτική, χαρακτηρίζει το εκλογικό αποτέλεσμα προϊόν «βίας και νοθείας» και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει αφενός τα οικονομικά σκάνδαλα του φασισμού αφετέρου τις παράνομες ενέργειες μελών του φασιστικού κόμματος για την συγκέντρωση ψήφων. Η ομιλία του τινάζει στον αέρα την εκλογική νομιμοποίηση που με τόσο κόπο προσπαθεί να κερδίσει από τους Μοναρχικούς, ο Μ. Μουσολίνι.
Πρόκειται για μία θυελλώδη κοινοβουλευτική συνεδρίαση. Η ομιλία του Τ. Ματτεόττι διακόπτεται συνεχώς από τις απειλές και τις ύβρεις των οργισμένων βουλευτών του Φασιστικού κόμματος. Ξεχωρίζει η απειλή που εκτοξεύει εναντίον του Τ. Ματτεόττι ο Ρομπέρτο Φαρινάτσι, το στέλεχος του Φασιστικού Κόμματος.
· «Έλα τελείωνε, γιατί θα κάνουμε ότι δεν έχουμε κάνει».
Ο Τ. Ματτεόττι δεν πτοείται από τις απειλές του Ρ. Φαρινάτσι. Στις αρχές του Ιουνίου 1924 κάνει ακόμα ένα βήμα εκδίδοντας το βιβλίο «Εκθέτοντας τους Fascisti. Ένα έτος Φασιστικής κυριαρχίας» ενώ ταυτόχρονα εκφωνεί στην Βουλή ακόμα δύο σκληρές αντιφασιστικές ομιλίες. Στις 10 Ιουνίου 1924 χάνονται τα ίχνη του. Γρήγορα αρχίζουν έρευνες. Στις 16 Ιουνίου βρίσκεται το πτώμα του σε μία εξοχική περιοχή της Ρώμης. Φέρει πολλαπλά τραύματα από μαχαίρι. Η αστυνομική έρευνα εξελίσσεται γρήγορα. Συλλαμβάνονται πέντε (5) άνδρες και καταζητείται ένας ακόμα που διαφεύγει την σύλληψη. Όλοι οι κατηγορούμενοι είναι δεδηλωμένοι φασίστες, οι περισσότεροι δε απ’ αυτούς έχουν σχέση με τις υπηρεσίες ασφαλείας του φασιστικού κόμματος. (ΣΣ: Στην δίκη που διεξάγεται αργότερα και σε εποχές φασιστικής παντοδυναμίας καταδικάζονται μόνο τρείς από αυτούς αλλά παίρνουν χάρη από τον Βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ’ μετά από εισήγηση του υπουργικού συμβουλίου)
Ακριβώς πριν 100 χρόνια το 1924 και τέτοια εποχή (Ιούλιος-Αύγουστος) ξεσπά στην Ιταλία πολιτικός σάλος. Η αντιπολίτευση κατηγορεί την φασιστική κυβέρνηση ότι οργάνωσε την δολοφονία και ζητά γενική απεργία που τελικά δεν πραγματοποιείται επειδή διαφωνούν οι συνδικαλιστές και η κοινή γνώμη που αντιμετωπίζουν θετικά τον Φασισμό. Ο Μ. Μουσολίνι εκμεταλλεύεται την στήριξη της κοινής γνώμης εμφανίζεται στην Βουλή και δηλώνει ότι δεν γνώριζε τίποτε για την δολοφονία. Ο Βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ φαίνεται ότι πείθεται από αυτές τις διαβεβαιώσεις και δεν απομακρύνει τον Μ. Μουσολίνι από την εξουσία όπως είχε το συνταγματικό δικαίωμα και τον συμβουλεύαν μοναρχικοί κύκλοι που ήταν πιστοί στην συνταγματική τάξη. Η Φασιστική κυβέρνηση αντέχει.
Έξη μήνες αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1925 και αφού ο θόρυβος από την δολοφονία του Τ. Ματτεόττι έχει καταλαγιάσει ο Μ. Μουσολίνι τοποθετείται και πάλι στην Βουλή γι’ αυτό το θέμα. Πρόκειται για μία ιστορική αγόρευση που κινείται σε εντελώς αντίθετο πνεύμα με τις μέχρι τότε κυβερνητικές θέσεις αφού καταλήγει στον παρακάτω επίλογο:
«….αναλαμβάνω εγώ μόνος την πολιτική, ηθική και ιστορική ευθύνη όλων όσων έχουν συμβεί. Εάν ο Φασισμός είναι μία εταιρεία εγκλήματος, εάν όλες οι πράξεις βίας υπήρξαν το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου ιστορικού πολιτικού και ηθικού κλίματος, εγώ έχω όλη την ευθύνη γι’ αυτό, γιατί αυτό το ιστορικό, πολιτικό και ηθικό κλίμα το δημιούργησα εγώ με μία προπαγάνδα που ξεκινάει από την κίνηση για την συμμετοχή μας στον πόλεμο έως σήμερα…η Ιταλία χρειάζεται σταθερότητα και ο Φασισμός θα εξασφαλίσει την σταθερότητα στην Ιταλία με οποιονδήποτε τρόπο κι αν απαιτηθεί»
Αντικειμενικά πρόκειται για την πολιτική διακήρυξη της επικείμενης φασιστικής δικτατορίας που η αδύναμη πολιτικά αντιπολίτευση δεν μπορεί να αποτρέψει και η ιταλική κοινωνία είτε στηρίζει είτε αποδέχεται. Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα εκδίδονται και εφαρμόζονται χωρίς καμία αντίδραση τα νομοθετικά διατάγματα που δίνουν απόλυτες εξουσίες στον Μ. Μουσολίνι και φαλκιδεύουν την δημοκρατική λειτουργία. Η καταστροφική όπως αποδεικνύουν τα μετέπειτα γεγονότα πορεία της Ιταλίας προς τον όλεθρο και την φρίκη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου έχει αρχίσει.
Δυσάρεστες και μαύρες ιστορίες που σίγουρα δεν ταιριάζουν με το ανάλαφρο κλίμα των ημερών αλλά κάθε καλοκαίρι με έμμεσο τρόπο ανακαλούνται και επανέρχονται στην εθνική συλλογική μνήμη. Τι εννοούμε; Παράλληλα με τις θρησκευτικές εκδηλώσεις που γίνονται κάθε Αύγουστο στην Τήνο για την Κοίμηση της Θεοτόκου (της Παναγίας) τελείται και το μνημόσυνο των εννέα «υπέρ πατρίδας πεσόντων» ναυτικών του Ελληνικού πολεμικού πλοίου ΕΛΛΗ που έχασαν την ζωή τους στις 15 Αυγούστου 1940 όταν το πλοίο τους που βρίσκονταν για τις εορταστικές εκδηλώσεις στο λιμάνι της Τήνου βυθίσθηκε από την τορπίλη αγνώστου (ιταλικού όπως προέκυψε αργότερα) υποβρυχίου.
Το επίσημο Ιταλικό κράτος ανέλαβε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου την ευθύνη για το τορπιλισμό της ΕΛΛΗΣ με την παραχώρηση το 1950 ως πολεμική αποζημίωση το καταδρομικό Eugenio Di Savoia. Όμως η ιστορική έρευνα δεν έχει ακόμα καταφέρει να εντοπίσει ποιος από τους ηγέτες του ιταλικού φασισμού έδωσε την εντολή για την βύθιση της ΕΛΛΗΣ.
· Ήταν ο Τσεζάρε Μαρία Ντε Βέκκι; Μέλος του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου, κυβερνήτης των Δωδεκανήσων εκείνη την περίοδο και απηνής διώκτης του Δωδεκανησιακού Ελληνισμού.
· Ήταν ο Γκαλεάτσο Τσιάνο; Γαμπρός του Μ. Μουσολίνι, παντοδύναμος Υπουργός Εξωτερικών και θερμός υποστηρικτής της Ιταλικής επίθεσης στην Ελλάδα. Μην ξεχνάμε ποτέ ότι με την κήρυξη του Ελληνό-Ιταλικού πολέμου ο Γ. Τσιάνο παρ’ ότι εν ενεργεία Υπουργός Εξωτερικών συμμετέχει ως πιλότος βομβαρδιστικού στον αεροπορικό βομβαρδισμό της Θεσσαλονίκης.
· Ήταν ο ίδιος ο Ντούτσε; Πού ήθελε με την βύθιση της ΕΛΛΗΣ να στείλει στους Βρετανούς και στον Χίτλερ μήνυμα Ιταλικής θαλάσσιας υπεροχής στην Νότιο-Ανατολική Μεσόγειο.
Κανείς ιστορικός δεν μπορεί να δώσει απόλυτα τεκμηριωμένη απάντηση. Η μελέτη των προσωπικών αρχείων των πρωταγωνιστών δείχνει ότι ο ένας ρίχνει τις ευθύνες στους άλλους. Είναι αληθινές αυτές οι αλληλό-κατηγορίες η πρόκειται για μία προσπάθεια να αποσιωπήσει ο καθένας από αυτούς τις προσωπικές του ευθύνες. Παραδειγματικά ο Γ. Τσιάνο στο ημερολόγιο του αρνείται ακόμα και απλή γνώση της προετοιμασίας της επίθεσης και αποδίδει στην επιθετικότητα του Ντε Βέκκι την ευθύνη για τον τορπιλισμό.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι σε εκείνη την χρονική στιγμή η ιταλική κοινωνία δεν ορθώνει φιλειρηνικό ανάστημα και δεν αντιδρά στο προφανές φασιστικό έγκλημα του τορπιλισμού της ΕΛΛΗΣ και την αναίτια δολοφονίας εννέα ανδρών του πληρώματος.
Σίγουρα οι Ιταλοί φοβούνται αλλά κυρίως αποδέχονται την επιχειρηματολογία της φασιστικής προπαγάνδας που αποδίδει την επίθεση στους αποικιοκράτες Βρετανούς που βυθίζουν το Ελληνικό πολεμικό πλοίο για να κατηγορηθεί δολίως η Ιταλία και να εμπλακεί η Ελλάδα στον Παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της Ιταλίας και στο πλευρό της Βρετανίας.
Οι μεταπολεμικές γενιές Ιταλών για να δικαιολογήσουν την ανοχή (άρα και έμμεση υποστήριξη) που δίνουν στο Φασισμό οι σύγχρονες με τον παγκόσμιο πόλεμο γενιές προβάλουν και το επιχείρημα της απουσίας φωτισμένων φιλειρηνιστών όπως ο Τ. Ματτεόττι που θα διαφώτιζαν τον λαό και θα αποκάλυπταν τα φασιστικά ψέματα. Το αδύνατο σημείο αυτής της θέσης είναι ότι αυτή η ίδια ιταλική κοινωνία δεν αντέδρασε όταν δολοφονήθηκε ο Τ. Ματτεόττι. Όπως δεν αντέδρασε όταν η Ιταλία εισέβαλε ως αποικιοκρατική δύναμη του 18ου αιώνα στην Λιβύη (1923-1932) και την Αιθιοπία (1935-1936). Εκστρατείες εναντίον αόπλων επί της ουσίας Αφρικανών χωρικών που κατέληξαν σε σφαγές και λουτρά αίματος. Κομβικά ορόσημα σε μία σειρά απεχθών εγκλημάτων που ξεκίνησε με την δολοφονία του σοσιαλιστή βουλευτή Τ. Ματτεόττι, 100 χρόνια πριν το καλοκαίρι του 1924 και τελείωσε τον Αύγουστο του 1940 στην Τήνο με τον τορπιλισμό της ΕΛΛΗΣ.
Μετά ήρθε η φρίκη του πολέμου (Νέμεση) και η καταστροφή (Κάθαρση).