Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr
![Reporter.gr on Google News](/images/google%20news/reporter%20news%20300x100.png)
Σε αυτή την αφιλόξενη λωρίδα γής κυριαρχεί ένα εκρηκτικό μείγμα φτώχειας, ακυβερνησίας και των δραματικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Άμεση συνέπεια αυτής της τραγικής καθημερινότητας είναι η απρόσκοπτη διάδοση του ριζοσπαστικού σουνιτικού ισλάμ. Το Ισλαμικό κράτος της Μεγάλης Σαχάρας (EIGS), που ιδρύθηκε από τους ισλαμιστές Τουαρέγκ (Tuareg) δρά και αναπτύσσεται σχεδόν ανενόχλητο σε μία αχανή περιοχή που εκτείνεται στα εδάφη του Μάλι, του Νίγηρα, της Νιγηρίας, της Μπουρκίνα Φάσο, της Αλγερίας και της Λιβύης.
Πρόκειται για μία πολύ μεγάλη ισλαμική πολιτική και στρατιωτική οργάνωση, στην οποία οι επιρροές από τον ISIS και την Al-Qaeda (κυρίως) είναι εμφανείς, αφού πολλοί από τους τζιχαντιστές της μουσουλμανικής αδελφότητας που τα προηγούμενα χρόνια δραστηριοποιήθηκαν στα πλαίσια της Αραβικής Άνοιξης στα κράτη της Βορείου Αφρικής (Αλγερία-Λιβύη-Αίγυπτο-Τυνησία-Μαρόκο-Μαυριτανία), βρήκαν καταφύγιο στους ισλαμιστές του EIGS.
Για να αντιμετωπίσουν την αποσταθεροποιητική δράση των τζιχαντιστών, πέντε από τα κράτη της ζώνης του Σαχέλ (Μαυριτανία-Μάλι-Τσάντ-Μπουρκίνα Φάσο-Νίγηρας) δημιούργησαν τον πολιτικό-στρατιωτικό συνασπισμό G5-Sahel, που με την βοήθεια κύρια της Γαλλίας (αλλά και των ΗΠΑ) προσπαθεί (όχι με ιδιαίτερη επιτυχία) να αντιμετωπίσει την εξάπλωση των ισλαμιστών. Πολλές φορές η Γαλλία (Προεδρος F. Hollande) υποχρεώθηκε να παρέμβει άμεσα στρατιωτικά για να στηρίξει τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών και να αντιμετωπίσει επιτυχημένες επιθέσεις του ισλαμικού κράτους. Πρόκειται για ένα ακόμα άγνωστο πόλεμο της Αφρικής.
Στο σημείο αυτό θα ήταν χρήσιμο να τονίσουμε ότι την προηγούμενη δεκαετία η Κίνα και η Τουρκία με όπλο την οικονομική διπλωματία επιχείρησαν επιτυχημένη διείσδυση στην Αφρικανική Ήπειρο. Σήμερα πολλές χώρες της αφρικανικής ηπείρου (πχ. Ζάμπια) θεωρούνται κινέζικα οικονομικά προτεκτοράτα.
Η διείσδυση της Κίνας στις χώρες της ζώνης του Σαχέλ σταμάτησε στην Νιγηρία. Εκείνη την πρώτη χρονική περίοδο, που ήταν και η πιο κρίσιμη, οι Κινέζοι κομμουνιστές εφάρμοσαν ευλαβικά το Λενινιστικό δόγμα "Ένα βήμα εμπρός-Δύο βήματα πίσω". Δεν ήθελαν σύγκρουση με την Γαλλία και την Ε.Ε., αφού ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις χώρες G5-Sahel που απέκτησαν σχετικά πρόσφατα (1960) και ειρηνικά μέσα την ανεξαρτησία τους από την Γαλλία, η επιρροή του Μεγάρου των Ηλυσίων είναι ισχυρότατη.
Η Τουρκία (σε αντίθεση με την Κίνα) επιχείρησε να διεισδύσει κυρίως οικονομικά στις χώρες G5-Sahel. Αυτή η διείσδυση είχε μεν χαρακτηριστικά επιτυχίας αλλά όπως θα αντιληφθούμε στην συνέχεια, είναι μία από τις αιτίες που τροφοδοτούν την σύγκρουση της Τουρκίας με την Γαλλία (αλλά και την Ε.Ε).
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά μερικά μόνο από τα γεω-οικονομικά αίτια και τα γεω-πολιτικά αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης.
Λίγο πριν την εμφάνιση της πανδημίας και με πρωτοβουλία της Γαλλίας δημιουργήθηκε η Task Force Takuba, μια μεικτή (συμμετέχουν Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Πορτογαλία, Σουηδία, Νορβηγία) επίλεκτη στρατιωτική ευρωπαϊκή δύναμη. Σκοπός της Task Force Takuba είναι να βοηθήσει τις στρατιωτικές δυνάμεις των κρατών G5-Sahel στον πόλεμο εναντίον του ισλαμικού κράτους. Την χρονική περίοδο που η πανδημία άρχισε να εξαπλώνεται (Απρίλιος-Μάϊος 2020) οι πρώτες μονάδες της Task Force Takuba αναπτύσσονταν στο Μάλι και στον Νίγηρα και σε συνεργασία με τις ένοπλες δυνάμεις αυτών των χωρών άρχιζαν τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των τζιχαντιστών.
Πρόκειται για μία πολύ μεγάλη ισλαμική πολιτική και στρατιωτική οργάνωση, στην οποία οι επιρροές από τον ISIS και την Al-Qaeda (κυρίως) είναι εμφανείς αφού πολλοί απο τους τζιχαντιστές της μουσουλμανικής αδελφότητας που τα προηγούμενα χρόνια δραστηριοποιήθηκαν στα πλαίσια της Αραβικής Άνοιξης στα κράτη της Βορείου Αφρικής (Αλγερία-Λιβύη-Αίγυπτο-Τυνησία-Μαρόκο-Μαυριτανία), βρήκαν καταφύγιο στους ισλαμιστές του EIGS.
Πρόσφατα γεγονότα
Τις τελευταίες ώρες αξιόπιστες, αλλα μη διασταυρωμένες ακόμα πληροφορίες, αναφέρουν ότι αυτοί οι Τούρκοι μισθοφόροι έχουν ήδη μεταφερθεί σε στρατιωτικές βάσεις του ισλαμικού κράτους που βρίσκονται στο Μάλι και στον Νίγηρα.
Άσχημο νέο για την Γαλλική (άρα και Ευρωπαϊκή) παρουσία στην Κεντρική Αφρική. Οι Τούρκοι ισλαμιστές μισθοφόροι που βρίσκονταν απλήρωτοι και εγκαταλελειμμένοι στην Λιβύη, αφού πρώτα εξοφλήθηκαν (άραγε που βρέθηκαν τα χρήματα και εξοφλήθηκαν τα πολεμικά δεδουλευμένα αυτών των μισθοφόρων;), ετοιμάζονται να πολεμήσουν μαζί με τους ομοθρήσκους τους του ισλαμικού κράτους εναντίον των φιλο-δυτικών αφρικανικών καθεστώτων αλλά και της Task Force Takuba. Είναι πασιφανές ότι αυτή η εξέλιξη ευνοεί αποκλειστικά την κινέζικη διείσδυση στην μαύρη ήπειρο αφού κλιμακώνει την πολεμική σύγκρουση και διαιωνίζει την καθεστώς αποσταθεροποίησης των κρατών G5-Sahel.
Ίσως αυτή ακριβώς η εξέλιξη ερμηνεύει την εσπευσμένη (πριν από ένα μήνα αυτή η επίσκεψη θεωρούνταν πρόωρη) πρόσφατη επίσκεψη της Πρόεδρου της Ε.Ε Ursula Von Der Leyen και του Πρόεδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel στην Τουρκία και την συναντησή τους με τον Τ.Ερντογάν. Εξ άλλου στην επίσημα ανακοινωμένη θεματολογία αυτής της συνάντησης περιλαμβάνονταν και η Λιβύη (άρα και το θέμα των τούρκων μισθοφόρων).
Τον Φεβρουάριο με δύο άρθρα μας ( 1 Φεβρουαρίου-"Μία φορά μισθοφόρος, για πάντα μισθοφόρος" & 10 Φεβρουαρίου-"Αλλαγή φρουράς. οι Γκρίζοι Λύκοι αποχωρούν, η Λύκαινα έρχεται") είχαμε αναφερθεί στην σημασία που είχαν για την ευρύτερη περιοχή (συνεπώς και για την χώρα μας) οι εξελίξεις στην Λιβύη και είχαμε σταθεί ιδιαίτερα στο κρίσιμο θέμα των Τούρκων μισθοφόρων που πολέμησαν για λογαριασμό της Τουρκίας και της κυβέρνησης της Τρίπολης στον λιβυκό εμφύλιο και τώρα βρίσκονται άνεργοι και εγκαταλελειμμένοι στα στρατόπεδα τους στα περίχωρα της πρωτεύουσας της Λιβύης. Σε εκείνα τα άρθρα είχαμε διατυπώσει το συμπέρασμα ότι οι μύχιες σκέψεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής θα είναι εύκολα αναγνώσιμες όταν θα γίνονταν γνωστή η λύση που θα επέλεγε η Τουρκία στο θέμα αυτών των μισθοφόρων.
Επιγραμματικά, αν αυτές οι μισθοφορικές-τζιχαντιστικές μονάδες διαλύονταν και όσοι υπηρετούσαν σε αυτές επέστρεφαν στις πατρίδες τους, τότε η Τουρκία θα είχε επιλέξει τον ειρηνικό δρόμο. Αντίθετα, αν αυτές οι μονάδες δεν διαλυθούν και σε ένα ακόμα πιο ακραίο σενάριο, προωθηθούν σε κάποιο άλλο ενεργό πολεμικό μέτωπο, τότε είναι πασιφανές ότι η Τουρκία συνεχίζει να επιλέγει τον δρόμο της δυναμικής αντιπαράθεσης για την επίλυση των διακρατικών διαφορών.
Έχουν περάσει δύο μήνες από τότε και τα ενδιάμεσα γεγονότα, όπως τα παρουσιάσαμε παραπάνω, τείνουν να δείξουν ότι η Τουρκία επιλέγει τον ρόλο του Κράτους-Μισθοφόρου.