Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr
![Reporter.gr on Google News](/images/google%20news/reporter%20news%20300x100.png)
Στο αμέσως προηγούμενο άρθρο μας με τίτλο "Ο Πούτιν,ο Ερντογάν και ο ...Αλέφαντος" που δημοσιεύθηκε 14 Ιουλίου, δηλαδή πριν την έναρξη της κρίσης, διαφοροποιηθήκαμε από την περιρρέουσα φοβική ατμόσφαιρα. Παρ' ότι διαφωνούμε με εθνικιστικά κηρύγματα που θεωρούν τους Τούρκους εκ προοιμίου ανίκανους (κοινώς μπουνταλάδες), θεωρήσαμε ότι στην παρούσα συγκυρία και βάσει του συσχετισμού δυνάμεων που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή της νότιο-ανατολικής Μεσογείου, οι Τουρκικές προσπάθειες ήταν καταδικασμένες εκ των προτέρων σε αποτυχία. Για εμάς το σύνθημα "καλώς τα παιδιά τα 3-0" ήταν η προδιαγραμμένη τύχη της τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης στην Λιβύη και κατ' επέκταση στην νότιο-ανατολική Μεσόγειο. Δεν φοβηθήκαμε ούτε μία στιγμή για την εξέλιξη της επικείμενης Ελληνο-τουρκικής κρίσης γι' αυτό και την διακωμωδήσαμε έγκαιρα και επιτυχημένα (όπως απέδειξε η ροή των γεγονότων) με αυτό το γλαφυρό τρόπο.
Ποιά ήταν όμως τα δεδομένα που μας οδήγησαν σε αυτό ρηξικέλευθο συμπέρασμα. Ας θυμηθούμε δύο γεγονότα.
Ποιά είναι το πραφανή συμπεράσματα από αυτά τα δύο γεγονότα.
Συνεπώς εφ' όσον η Ελληνική κυβέρνηση αντιμετώπιζε και αυτή την φορά την τουρκική επιθετικότητα με αποφασιστικότητα τότε η Τουρκία θα υποχωρούσε πιο γρήγορα και πιο άτακτα απ’ ό,τι τον προηγούμενο χειμώνα με την κρίση του μεταναστευτικού. Δέν είναι εύκολο να διεκδικείς όπως η κάνει αυτή την εποχή η Τουρκία, με δυναμικό (στρατιωτικό) τρόπο τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης σε μία κρίσιμη για το μέλλον της Ευρώπης περιοχή (νότιο-ανατολική Μεσόγειος), όταν πριν ένα μήνα έχεις υποστεί μεγάλη στρατιωτική καταστροφή (Al-Watiya) και δεν τολμάς να κατανομάσεις τον υπεύθυνο αυτής της καταστροφής. Σε αυτή την περίπτωση δεν θεωρείσαι ούτε αναθεωρητική ούτε περιφερειακή δύναμη, αλλά εφ' όσον συνεχίσει αυτή την ηττοπαθή κατηφορική πορεία κινδυνεύεις να χαρακτηρισθείς "κράτος-παρίας".
Και εκεί είναι ακριβώς το μεγάλο πρόβλημα. Υπέρ-απλουστευμένα:
Τι θα κάνει ο Erdogan και η ηγεσία των ισλαμό-εθνικιστών.
Θα απαρνηθούν τα "αυτοκρατορικά οράματα", δηλαδή θα παψουν να διεκδικούν ηγεμονικό ρόλο στην νότιο-ανατολική Μεσόγειο ή θα συνεχίσουν την ίδια αναθεωρητική-επεμβατική πολιτική με δυναμικό (στρατιωτικό) τρόπο, διακινδυνεύοντας να ζήσουν άλλη μία εφιαλτική νύχτα με τα αγνώστου ταυτότητας πολεμικά αεροπλάνα να βομβαρδίζουν ανενόχλητα άλλη μια τουρκική βαση όπως έκαναν στην Al-Watiya;
Στην πολιτική, τα προβλήματα ορίζονται με τον παραπάνω μονοδιάστατο τρόπο. Οι λύσεις επίσης είναι επίσης μονοδιάστατες, αλλά αρκετές φορές επειδή είναι επικοινωνιακά οδυνηρές, καλύπτονται πίσω από "κομψές" εκφράσεις όπως "πολύ-επίπεδες επιλογές", "πολυ-συλλεκτικές δυνατότητες", "τακτικοί ελιγμοί" κλπ.
Επιφανέστερος οπαδός αυτής της τακτικής ήταν ο Β. Ι. Λένιν. "Ένα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω". Αυτό ακριβώς είναι υποχρεωμένος να κάνει τώρα και ο T.Erdogan αν θέλει να παραμείνει στην πρώτη κατηγορία των παικτών που ανταγωνίζονται στην νότιο-ανατολική Μεσόγειο.
Το δυναμικό (στρατιωτικό) παιχνίδι στην Λιβύη και εν γένει στην νότιο-ανατολική Μεσόγειο, όπως απέδειξε το επεισόδιο της Al-Watiya, δεν "βγαίνει". Ταυτόχρονα τα περισσότερα οργανωμένα κράτη της περιοχής (Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος) διαφωνούν με τις τουρκικές επιδιώξεις και για αυτό τον λόγο έχουν δαιμονοποιηθεί απο την Τουρκία. Μην ξεχνάμε ποτέ ότι στα μέσα Μαϊου η πενταμερής συνάντηση των υπουργών εξωτερικών Γαλλίας-Αιγύπτου-Ελλάδας-Κύπρου και Ηνωμενων Αραβικών Εμιράτων για την Μεσόγειο και την Λιβύη, χαρακτηρίσθηκε από την Τουρκικό υπουργείο εξωτερικών ως "συμμαχία του κακού".
Ας προσέξουμε όμως μερικές σημαντικές λεπτομέρειες που "μαυρίζουν" αυτήν την οπωσδήποτε θετική εικόνα α) το Ισραήλ απείχε από την πενταμερή συνάντηση β) το Ισραήλ δεν πήρε επίσημη καταδικαστική θέση για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά για την απουσία του Ισραήλ από αυτα τα σημαντικά για την περιοχή γεγονότα. Όμως για ένα τόσο σημαντικό και ευαίσθητο ζήτημα η μερική και περιληπτική προσέγγιση μόνο παρερμηνείες μπορεί να προκαλέσει. Προς το παρόν επισημαίνουμε την απουσία του Ισραήλ από τα πρόσφατα κρίσιμα γεγονότα που συμβαίνουν στην περιοχή και θεωρούμε οτι η μοναδική ίσως επιλογή που βγάζει την Τουρκία απο τον περιθώριο είναι η επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ.
Επαναπροσέγγιση που για να ξεκινήσει πρέπει ο Erdogan να εγκαταλείψει την αντί-ισραηλινή ρητορική και πολιτική. Θα έχει την τολμή και την διορατικότητα να αναθεωρήσει την αντί-ισραηλινή πολιτική ή θα προτιμήσει να αποσυρθεί πρόσκαιρα απο την νότιο-ανατολική Μεσόγειο και να κρυφτεί στην σύρραξη Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, ο καιρός και η ζώη θα δείξει, προς το παρόν παρακολουθούμε αυτή την υπόθεση και σύντομα θα επανέλθουμε.
Σίγουρα σε αυτή την φάση της Ελληνό-τουρκικής αντιπαράθεσης η Ελλάδα είναι (μετά από πολύ καιρό) κερδισμένη. Και κέρδισε γιατί τήρησε αποφασιστική στάση και "διάβασε" καλά την γεω-πολιτική εικόνα της ευρύτερης περιοχής. Όμως πρέπει να συνεχίσουμε σε αυτή την λογική, γιατί αυτός ο αγώνας δεν είναι sprint 100 μέτρων αλλά μαραθώνιος, δηλαδή κερδίζει αυτός που αντέχει και τερματίζει, ή όπως θα λέγαμε στο ποδόσφαιρο, πρέπει να συνεχίσουμε "παίζουμε" καλά έως το τελευταίο λεπτό, για "μην φάμε γκολ στα χασομερια".