Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr
![Reporter.gr on Google News](/images/google%20news/reporter%20news%20300x100.png)
Μετά την πρόσφατη συνάντηση Κλίντον-Μπαμπατζαν κατέστη σαφές ότι οι ΗΠΑ έχουν σαν σκοπό να χρησιμοποιήσουν την Τουρκία σαν γέφυρα επαφής και συνεννόησης τόσο με το Ιράν, όσο και με τα αραβικά κράτη, ενώ έγινε σαφές ότι δεν προτίθενται να πιέσουν την Αγκυρα να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο στην περίπτωση της Κύπρου.
Να εξηγηθούμε: Το κοινό ανακοινωθέν Μπαμπατζάν και Χίλαρι σχετικά με την «ανάγκη άρσης της απομόνωσης» των Τουρκοκυπρίων αποτελεί ένα σαφές δείγμα των προθέσεων της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Αποτελεί σαφώς μια δυσμενή εξέλιξη για την ελληνική και κυπριακή διπλωματία, η οποία βλέπει την Τουρκική διπλωματία να εξαργυρώνει τις κινήσεις της στην γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου. Διότι είναι σαφές ότι οι Αμερικανοί θεωρούν πολύ σημαντικότερη μια καλή σχέση με την Τουρκία- παραβλέποντας θέματα όπως το Κυπριακό, το Κουρδικό ή το Αρμενικό- προκειμένου να έχουν την Τουρκία στο πλευρό τους σε θέματα πολύ πιο σημαντικά για τα παγκόσμια συμφέροντα των ΗΠΑ: Μια προσέγγιση με το Ιράν- με το οποίο η Τουρκία έχει καλλιεργήσει καλές πολιτικές και οικονομικές σχέσεις τα τελευταία 5 χρόνια και θα μπορούσε να υπήρξε διαμεσολαβητής- αλλά και μια συνεννόηση με τον Αραβικό κόσμο, αναγκαία για την ειρήνευση και την μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση στην περιοχή. Η σταθερότητα αυτή- στην οποία οι ΗΠΑ θεωρούν προφανώς τη βοήθεια της Τουρκίας αναγκαία- αποτελεί προϋπόθεση για την απεμπλοκή των ΗΠΑ από το Ιράκ, όπως έχει θέσει ως στόχο η κυβέρνηση Ομπάμα.
Η κατάσταση αυτή δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε περίεργη. Η εξαιρετικά ενεργός τουρκική διπλωματία, που έχει απλώσει τα δίχτυα της σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, το Ιράν- αλλά και στα Βαλκάνια και τις πλούσιες σε πετρέλαιο πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες- λογικό ήταν να δρέψει τους καρπούς των προσπαθειών της, σε μια φάση ιδιαίτερα κρίσιμη για τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, όπου ο ρόλος των ΗΠΑ ως κυρίαρχης δύναμης τελεί υπό αμφισβήτηση λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. (Και μην μας πει κανείς ότι όλα αυτά περί δραστήριας τουρκικής διπλωματίας είναι «μύθος» διότι οι καταστάσεις μιλούν από μόνες τους).
Επίσης, όποιος παρατηρεί στενά την τουρκική διπλωματία- αλλά και τον ίδιο τον Ερντογάν- δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει μια ιδιαίτερη κινητικότητα, και μια μακροπρόθεσμη στόχευση. Την γεωπολιτική ενδυνάμωση της χώρας σε μείζονα περιφερειακή υπερδύναμη. Το όραμα, αλλά και την πεποίθηση, που έχουν δηλαδή και οι Τούρκοι στρατηγοί, αλλά και ο Ερντογάν για τη χώρα του. Που συνομιλούν με τις ΗΠΑ ως «ίσοι», ακόμη κι αν δεν είναι, και που δεν διστάζουν να συγκρουστούν μαζί της όταν τα συμφέροντα τους αγνοούνται.
Η επιτυχία της Τουρκικής διπλωματίας καταδεικνύεται και στο επίπεδο της Ε.Ε., όπου παρά την άρνηση της ’γκυρας να δεχθεί τα αυτονόητα για την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον τελευταίο καιρό συζητείται στους κόλπους της Ένωσης μια φόρμουλα για να ξεπεραστεί ο σκόπελος αυτός και να προχωρήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να ανοίξουν τα κεφάλαια που παραμένουν «παγωμένα».
Το Αρμενικό- όπου οι ΗΠΑ αναγνώρισαν πρόσφατα τις «ευαισθησίες» της Τουρκίας στο θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας, που είχε προαναγγείλει ότι θα προχωρήσει ο Ομπάμα, αλλά και η μη-αναφορά στο Κουρδικό κατά την επίσκεψη της Χίλαρι Κλίντον στη χώρα, αποτελούν κι αυτά εμφανείς επιτυχίες της Τουρκίας.
Κι ενώ είναι σαφές ότι η Τουρκία καταφέρνει να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά, η Ελλάδα αρκείται σε μια διπλωματία «του ανίσχυρου» που περιμένει τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχεδόν σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα, αναμένοντας το Δίκαιο να θριαμβεύσει από μόνο του- λες κι έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο στη διεθνή διπλωματία.
Τα επιτεύγματα της ελληνικής διπλωματίας γίνονται ακόμη πιο πενιχρά όταν συγκρίνονται με αυτά των γειτόνων μας. Διότι, είτε το θέλουμε είτε όχι, η αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή, εφ όσον έχουμε ανοιχτά ζητήματα με τους γείτονες μας, δεν μπορεί παρά αρνητικά να προμηνύει για το μέλλον.
Η ελληνική διπλωματία οφείλει να απαγκιστρωθεί από το ρόλο του κομπάρσου στην περιοχή- και παρά τα εσ