Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο reporter.gr
![Reporter.gr on Google News](/images/google%20news/reporter%20news%20300x100.png)
Η επιφανειακά αντιφατική αυτή συμπεριφορά μπορεί να αποκρυπτογραφηθεί αν κάποιος μελετήσει προσεκτικά τις ισορροπίες του τουρκικού πολιτικο-στρατιωτικού συστήματος και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Τουρκία την περίοδο αυτή. Οι τουρκικές προκλήσεις συναρτώνται άμεσα με ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, το Κουρδικό αλλά και το Μεσανατολικό.
Καταρχάς θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Τουρκία ποτέ δεν ήρε τις αξιώσεις που έχει στο Αιγαίο, το οποίο σύμφωνα με την τουρκική ηγεσία- πολιτική και στρατιωτική- δεν αποτελεί «ελληνική λίμνη» αλλά θα πρέπει να καταστεί χώρος που θα εξυπηρετεί τα ζωτικά συμφέροντα και της Τουρκίας: Ελεύθερη ναυσιπλοΐα, εκμετάλλευση ενδεχόμενων πετρελαϊκών κοιτασμάτων και έλεγχος των πτήσεων στο μισό τουλάχιστον Αιγαίο, είναι πάγια αιτήματα των Τούρκων. Στο πλαίσιο αυτό, τα ελληνικά νησιά που βρίσκονται εντός 6 ναυτικών μιλίων από την Τουρκική ενδοχώρα (εντός των οποίων το Φαρμακονήσι καιθεωρούνται από τους γείτονές μας ως ανήκοντα στη φυσική προέκταση του υπεδάφους της Ανατολίας, γεγονός που το κατατάσσει στον εν δυνάμει Τουρκικό «ζωτικό χώρο», με τον τρόπο που τουλάχιστον τον αντιλαμβάνονται οι Τούρκοι στρατηγοί.
Η αντίληψη της Τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας για τη «συνύπαρξη» στο Αιγαίο διαφέρει τόσο πολύ από την αντίστοιχη ελληνική ερμηνεία, που είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο να υπάρχουν τέτοια περιστατικά, καθώς η κυβέρνηση αρνείται εδώ και καιρό να αγγίξει την «καυτή πατάτα» των ελληνοτουρκικών, πόσο μάλλον τώρα όπου τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει κατ΄ευχήν.
Επίσης, η τουρκική ηγεσία έχει την πάγια τακτική να μετρά και να ζυγίζει τις ελληνικές αντιδράσεις από καιρού εις καιρόν και ήταν επίσης αναμενόμενο- για όσους παρακολουθούν σε βάθος χρόνου τα ελληνοτουρκικά- να «τεστάρει» τα ελληνικά αντανακλαστικά σε μια περίοδο όπου η χώρα εμφανίζει στο εξωτερικό μια εικόνα εσωτερικής αναταραχής- για να μην πούμε κάτι χειρότερο.
Για όποιον μάλιστα έχει όρεξη να ασχοληθεί με τη νομική πλευρά του ζητήματος, θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η συμπληρωματική συνθήκη με την Ιταλία (28 Δεκεμβρίου 1932) που ιχνογραφεί επακριβώς 37 συντεταγμένες, με τις οποίες καθορίζεται το υπόλοιπο των θαλασσίων συνόρων μεταξύ των Δωδεκανήσων και της τουρκικής ακτής δεν ισχύει, καθώς δεν έχει συμπληρωθεί και επικυρωθεί από την Κοινωνία των Εθνών.
Ένας ακόμη καταλύτης για την τουρκική συμπεριφορά είναι η διαμάχη κεμαλικών-Ερντογάν που έχει ξεσπάσει με την υπόθεση «Εργκενεκόν». Αν και δεν έχουμε να κάνουμε με μια κλασική περίπτωση «εξαγωγής κρίσης», ο τουρκικός στρατός εδώ και 30 περίπου χρόνια συνηθίζει να κάνει επιδείξεις ισχύος, όταν τα πράγματα είναι άσχημα στο εσωτερικό. Θυμίζει έτσι προς τους εσωτερικούς (και εξωτερικούς) της αντιπάλους ότι αυτός «κάνει κουμάντο» και ότι μπορεί να οδηγήσει τη χώρα εκεί όπου αυτός επιθυμεί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που μπορεί να έχει η χάραξη αυτής της πορείας. Η Ελλάδα γίνεται συχνά- όπως γνωρίζουμε άλλωστε- «θύμα» αυτής της εσωτερικής διαμάχης.
Τέλος, θα πρέπει να εισάγουμε στην εξίσωση και τον παράγοντα Κουρδικό και Μεσανατολικό. Στα σύνορα με το Ιράκ, η Τουρκία προωθεί- υπό το βλέμμα των ΗΠΑ- μια συνολική συμφωνία για την επίλυση του Κουρδικού ζητήματος.
«Ευρύ είναι το φάσμα των αιτημάτων, πολιτικών, συνταγματικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και διοικητικών, των Κούρδων της Τουρκίας» σημειώνει σε πρόσφατη έκθεσή του που τιτλοφορείται «Συστάσεις από την Περιοχή» το Τουρκικό Ιδρυμα Οικονομικών και Κοινωνικών Μελετών (TESEV), που προτείνει στην κυβέρνηση διακήρυξη για τη χορήγηση γενικής αμνηστίας προς το ΡΚΚ. Οι Τούρκοι παζαρεύουν μια λύση στην περιοχή και δεν είναι αδιανόητο για κάποιον που γνωρίζει από «ανατολίτικα παζάρια» ότι μπορεί να ζητηθούν εγγυήσεις ή «προνόμια» από τις ΗΠΑ στα δυτικά σύνορα της Τουρκίας. Ο νοών νοείτο λοιπόν.
Όπως έχουμε πολλάκις επισημάνει από τη στήλη αυτή, όσο παραμένει ανοιχτό ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και το Κυπριακό- οι Τούρκοι θα προβάλουν όλο και περισσότερες αξιώσεις με σκοπό να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα στο πλαίσιο μιας συνολικής,